De successtrategie van Henry Ford

De kern van zijn missie was de mobiliteit voor mensen te vergroten. En dat is hem zeker gelukt. Over de hele wereld verkocht hij zijn T Ford.

Zijn beleid is een duidelijk voorbeeld van lage prijsstrategie. Om zijn volume in de productie van de T Ford te verhogen bleef hij de prijs verlagen tot het niveau waarop voldoende mensen zich de aankoop konden veroorloven.

Het boek gaat meer over hem zelf dan over zijn werk. Toch heeft hij een briljante successtrategie achtergelaten. Naast enkele minder verstandige ondernemersbeslissingen. We zullen het niet hebben over zijn theorieën over politiek, motivatie en geschiedenis, maar over zijn visie als ondernemer en de vasthoudendheid waarmee hij die bleef doorzetten.

Terwijl de vraag toenam, verlaagd Ford de prijs van een T-Ford tussen 1908 en 1916 met 56 procent.

Bedrijfseconomisch:
Normaal maakt een bedrijf vòòr de productie een calculatie van de kostprijs op basis van offertes voor de inkoop. Ford deed het omgekeerd. Hij bepaalde een, steeds maar weer lagere, verkoopprijs en zocht dan de oplossing voor de inkoop en de productie.

Eén enkel product:
Ford koos voor standaardisering van een enkel product, de T Ford. Alleen verkrijgbaar in zwart, ongecompliceerd en betaalbaar.
Om de prijs zo laag mogelijk te houden paste Ford in een niet eerder vertoonde mate de massaproductie toe. Aan de lopende band. Hij liet berekenen dat de productie van een enkele T Ford, 7882 afzonderlijke stappen vergde. Die organiseerde hij in strikt afgebouwde gebieden.
Ook toen andere autoproducenten al verschillende extra’s aanboden, bleef Ford bij de standaard T Ford. Hij sloeg zelfs eens persoonlijk een licht verbeterde versie van de T Ford in stukken omdat hij wilde blijven vasthouden aan het originele model. Deze koppigheid heeft hem trouwens bijna de ondergang van het bedrijf gekost.
Zijn personeel kreeg weinig overzicht over het verloop van de productie in haar geheel. Dat was niet nodig vond Ford. Ook tussen de mensen van verkoop en de ingenieurs uit de productie wilde hij geen overleg.

Management:
Henry Ford besliste alles zelf. Managers vond hij overbodig. Op systematische manier en heel bewust, voerde hij het experiment in om een miljardenbedrijf zonder managers te leiden. Dit wantrouwen van Ford in management en zijn autocratische stijl leidde ertoe dat zijn imperium uiteindelijk vastliep en opnieuw moest worden georganiseerd.

Vernieuwing in productie:
Van zijn moed tot vernieuwing kunnen we van Ford leren. Hij was vernieuwend en een inprovisator. Hij ontwikkelde een productieverloop waarin de mensen geïntegreerd worden. Hij dacht internationaal en bood mensen in de wereld producten aan die ze zich tot die tijd niet konden veroorloven. Voor zijn medewerkers in de industrie maakte hij een levensstandaard mogelijk die tot dan toe onmogelijk waren. Ford voerde het 5 dollar loon in, destijds het dubbele van het gemiddelde in de industrie.

Marketing:
In bepaald opzicht was zijn marketing misschien minder verstandig; hij bleef te lang vasthouden aan een enkel product toen de concurrentie al meerdere modellen en extra’s aanbood. En in de tijd van zijn voortdurende prijsdalingen was de vraag al zo groot dat de prijs voor een Ford model T, zonder meer verhoogd had kunnen worden.
Toch was Ford een briljant marketeer door een productiesysteem op te zeten dat er op gericht was de vraag van de markt te dekken. Hij wordt vooral gezien als een slimme producent maar in zijn marketing was hij geniaal.

Kortom:
De succesformule van Henry Ford was enerzijds zijn missie om over de hele wereld betaalbare auto’s aan te bieden en anderzijds om volhardend lang vast te houden aan zijn systeem van standaardisering, die dat mogelijk maakte, Uiteindelijk misschien nét te lang. Zodat we ook leren dat je zelfs een succesmodel soms weer moet aanpassen aan veranderingen.

Veel plezier met het invullen van je eigen succesformule in je bikes business.